28-05-2010 - Opgenomen...
Vandaag gehoord dat een kennis van mij is opgenomen op de crisisopvang.
Iemand die vindt dat haar man teveel biertjes drinkt, dat ze het niet aankan met 2 kinderen, het leven stopt in/op 2012.
Iemand die voor 3 jaar terug filosoffeerde over het leven, het hiernamaals en alles wat er tussen zou kunnen liggen.
Ik vond het interresant met haar te praten, te discusseren, tot diep in de nacht... dat begrepen onze mannen toch niet.
Respect had ik voor haar, haar ideeen, daar waar ze achter stond.
En ze deed het zo goed met de kinderen, tjonge ja wat deed zij het goed.
Dat ze graag en veel poetste, dat wist iedereen, maar ach, iedereen heeft wel eens wat..
Nu, na een telefoongesprek van een famileilid, maak ik de balans op.....
47 kilo, alcoholiste, in zich zelf gekeerd, een schimp van wat ze ooit is geweest.
Haar kinderen heeft ze in de steek gelaten, gekozen voor haar eigen eenzame wereldje met drama en verdriet.
De alcohol heeft haar daarbij geholpen, alleen kon ze het schijnbaar neit meer aan.
Het mooie des levens was niet aan haar besteed......
Haar kinderen kon ze altijd kwijt, oma en opa ene kant, opa en oma andere kant, eigenlijk werd het vanzelfsprekend..
Uiteindelijk hoefde ze nog maar een enkel ochtend of middag op haar kinderen te 'passen'....
Haar moeder komt elke week haar huis schoonmaken, neemt de was én de kinderen mee...., doer de grote tuin ook nog even.....
Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het ff moet laten bezinken... wat vind ik eigenlijk.....
Dat ik me, zeker het afgelopen jaar, irriteerde aan dat gezeur van haar terwijl ze het toch echt goed voor elkaar had, zelf zo goed dat ze het zelf niet meer zag.
Dat ik het haar kwalijk neem dat de aan de drank is gegaan terwijl ze 2 kleine kinderen heeft.
dat ze alleeen maar aan zichzelf heeft gedacht, en nooit eens aan de bel getrokken heeft...
Of moet ik het haar naaste familie kwalijk nemen, dat ze niet eerder in gegrepen hebben en het zover hebben laten komen..
Vanaf wanneer mag je je zelf verantwoordelijk stellen voor je daden, zeker als je kinderen hebt.
Of meot ik gewoon zeggen; die is gek, die weet niet meer wat ze doet..
Kun je je daar achter verschuilen???
Nee, ik vind van niet, ik neem het haar enorm kwalijk dat ze dit haar kinderen aan doet.
Ik kan geen respect voor haar opbrengen, hoe zielig iedereen het ook vindt.
Zelfs voordat ze kinderen had twijfelde ze aan zichzelf....
En nu krijgen haar kinderen dit voor hun kiezen....
Hun jongste kind, daar heb ik helemaal verdriet om, die is toch wel aandacht tekort gekomen.
En al zegt ze van niet, het kind heeft aanzienlijk minder aandacht genoten als de eerste...
Maar die eiste het op, en dit kindje berust zich in zijn lot....
Ik ben verdrietig en boos....
Wat als ik zoiets op 'repotage'gezien had, wat was dan mijn oordeel???
Is alcoholisme een ziekte?? Is verslaving een ziekte, net als smet vrees.
En wanneer verlies je je zelf hierin, en wat zijn je verplichtingen als ouder tegenover je kinderen...
Heb gezegd dat als er echt geen oppas voorradig is, ik wel op de kinderen wil passen, voor een dagje.
Voor de kinderen en niet voor haar...
In ons gezin gaat ook niet alles van een leien dakje, ik werk aan mezelf, omdat ik mezelf niet altijd een lieve/leuke echtgenoot en moeder vind.
De therapie die ik onderga ( Haptonomie) helpt me enorm, doch ups en downs, maaarrrr ik werk er wel aan!!!
IK ben trots op mezelf en zo sta ik dan ook in het leven, ene keer iets trotser dab de ander keer.
Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn, en niemand heeft ooit gezegd dat je het in je eentje rooien moet, of dat hulp of advies vragen uit den boze is....
Meid, waarom heb je het zover laten komen....
Dat je man op de dag van opname de slaapkamerdeur moest intrappen en jou daar moest vinden... dronken, met een fles whiskey en berenburg...
Daar kan zelfs mijn vader nog een puntje aan zuigen...
In godsnaam, wat bezielt je en waarom was niemand capabel genoeg om jou te helpen......
Hou je taai....
Gepost door: nicole769 op 28-05-2010 om 00:16
|